پنجم دی ماه، سالروز تولد «بهرام بیضائی»، یکی از سینماگران بزرگ ایرانی است، که قسمت هایی از آثار ارزنده اش، در تار و پود خاطرات بسياري از ما تنیده شده است. سینماگری «گذشته» ساز و «گذشته» پرداز در «حالی» که با نگاهی غریب به «آینده» خیره گشته است. ازین رو مفهوم «زمان» در سینمای بیضائی، مفهومی بازسازی شده و خلاقانه

دنیا از نقاشی هایم تبخیر شد، وقتی خنده هایت راموج های گرسنه بلعیدند! به انگشتان کوچکت که پناه آوردم، واژگون شدیم در هم: من در خانه ای که میخواستی بکشی تو در خوابم که حسرت پراندن موج ها خفه اش کرده.

برای دانلود کتاب اینجا کلیک کنید

«نوای رویش» دست در حفره ی مکنده ی زمان باید برد، عقربه ی فرو رفته تا مردمک در سکون و سکوتِ گَزَنده ی کین را برون باید کشید، تا بادها از چارسوی خاک خورده ی فصل، داغِ وصله برخوابِ پنجره ها را به سرفه اندازند؛ همچنان که «ماهِ» تمام، بر فرازِ حیاطِ کودکی، در آینه محو و مست و خندان،

بهاری ریشه زد در خونِ انسان تمام برگ ها سُرخیده از جان همین امسال اصلا باورت هست؟ چه روئید از جهانِ تیغ و زندان؟ چه سرهایی که تا خوابم دویدند گره خوردند با رگ‌های باران تمام ابرها شلیک کردند بر این بغضِ غلیطِ مانده حیران میان شاخه‌ها لم داده کابوس درنگی نه که منزل کرده طوفان گَهی اعدامِ گل از

صدای انقلاب لئونید آندریف برگردان: نیما کوشیار این کتاب را می توانید با کلیک بر روی عکس و یا این لینک دانلود کنید.