نه! زمین جایی نبود که هزاره‌های آسوده‌ی رؤیا، سنگینی هِقاهقِ بغض را تا ابد انکار کنند. جهان جایی نبود که پستان‌های کش آورده‌ی گرسنگی، ملاتِ دهان پر کنی باشد بر چون و چرای خشت‌های تداوم. جایی نبود، که سیمرغِ آویخته از افسانه نگریزد از بستر تملک و بال… نه! مرغ نه! «او» دستانش را از سایگاهِ خواب آینه باز پس