می‌روم خوزستان به دیار دوستان/ تا ببینم عشق‌ام را/ در دیار غربت با دلی پر حسرت/ مردم از غم ای خدا/ سینه‌ای سوزان دارم/ عاقبت درد جدایی می‌کشدم/ … یاد آن شب‌ها به‌خیر در کنار کارون/ …‪ چه زیبا و فرح‌افزاست کارون … شعر بالا متن ترانه‌ای از علی نظری‌ست که در دستگاه شور با سازهای ویولن، ضرب، قانون، عود،

تمام وقایع عینا مثل یک فیلم در ذهن‌ام نقش بسته، اوایل سال ۶۸ بود. در پالایشگاه گاز طبیعی جم(ولی عصر) بوشهر کار می‌کردم. یک روز همه متعجب شدیم وقتی که یکی از کارمندان امور اداری گفت رئیس‌جمهور تا دو هفته‌ی دیگر برای افتتاحِ فاز ۲ به پالایشگاه می‌آید. چنین چیزی برای ما که آن‌جا مشغول بودیم غیرقابل تصور بود، چرا

*لُرها آمدند ! آی اومدن! آی اومدن! اونا که به شب میگن: شو اومدن به تب میگن: تو اومدن به خواب میگن: خو اومدن به آب میگن: او اومدن آی اومدن! آی اومدن! تصنیف بالا، خاطره‌ی من از دوران کودکی، در یکی از محلات قدیمی اصفهان است. بیوه‌زنی صُغری نام و معلوم‌الحال (که صیغه‌ی اهل حجره و بازار بود گاه

مقدمه آلودگی هوای خوزستان و اعتراض مردمی به آن علاوه بر دغدغه‌های محیط زیستی و توجه به عملکرد سرمایه‌دارانه‌ی جمهوری اسلامی در رابطه با طبیعت و محیط زیست، به قاعده‌ی گذشته که هر اعتراض اجتماعی و سیاسی در مناطقی مثل خوزستان شکل گرفته است، حجمی زیادی از چون و چراهای نه چندان مایل به یافتنِ پاسخی هم ایجاد کرد که

خوزستان از موقعیتی ممتاز برخوردار است. جلگه‌ای حاصل‌خیز، رودخانه‌ها و موقعیت کوهستانی ِ مناسب سدسازی، همجواری با دریا و موقعیت ترانزیتی مناسب، زیرساخت‌های حمل و نقل و در آخر و مهم‌تر از همه، منابع فراوان و آسان‌یاب ِ نفت و در مجموع داشتن سهم قابل ملاحظه در تولید ناخالص ملی که یک تنه منابع مالی و حامل‌های انرژی – نفت