این روایت نیز مچاله گشته است تُف و خون و کثافت را که بتکانی لاشه ی فریاد می بینی. کُشتگانِ بر همِ باور! سگانی ماتم زده پوزه ی استیصال خویش را به دیوار می مالند تا روده ای، چشمی، تکه استخوانی از صاحبانِ فراموشی بیرون کشند و در زوایایی از این کلمات زوزه بندند. پیش از دیوار، دار بسته عنکبوت!