>شعری برای «خاوران» از رفيق سيامك

>

به یاد و خاطره‌یِ جاودانه‌های خاوران
رفيق سيامك
همیشه می‌گفتم
روزی خورشید از خاوران سر می‌زند
غافل از آن‌که هزاران خورشید
                                       در خاوران
                                                      – آن‌جا که من آرزوهای خویش را کاشته بودم-
در خاکِ تیره
                  جای گرفت.
هرچه غروب را گشتم، جز تیره‌گی نبود
فریاد زدم
لحظه‌ها اگر این‌سان گذر کنند
وای بر لبان‌ام
که در حسرتِ خنده‌‌ای، یا جوباره‌یِ تبسمی
                                                    سال‌ها به ماتم ننشین‌اند.
و اکنون بیکاره‌گان دوره‌گرد                               
                                   اقلام
در اندیشه‌یِ فروشِ بساطِ خویش‌اند
اقلامی وازده
                 که زنده‌گی جواب‌شان کرده است
و این‌ها غافل‌اند از این‌که
درختان اگر سایه ندارند
گناه خورشید نیست،
و خاوران همیشه زنده است
                                          چه با خورشید
                                          چه بی خورشید.
جنوب غرب – سیامک
 ده‌م آبان هشتاد و نُه

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s